ΑΠΙΩΝ Ο ΜΟΧΘΟΣ, ΕΝΑΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

                                                       ΑΠΙΩΝ  Ο  ΜΟΧΘΟΣ, 

                     ΕΝΑΣ  ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ  ΕΛΛΗΝΑΣ.

Απίων ο Πλειστονίκης  ή  Μόχθος  (1ος αι. μ.Χ.).

 Αλεξανδρινός λόγιος και ιστοριογράφος, από την Όαση της Αιγύπτου, γνωστός για την πολυμορφία του συγγραφικού του έργου. Στην Αλεξάνδρεια παρακολούθησε τα μαθήματα του γραμματικού Διδύμου, (του οποίου ήταν ίσως θετός γιος) και του Θέωνα  του  οποίου  έγινε  διάδοχος  ως επικεφαλής της εκεί σχολής γραμματικών.  Ασχολήθηκε με τη διδασκαλία της ρητορικής και της γραμματικής, πρώτα στη Ρώμη και αργότερα στην Αλεξάνδρεια. Έγραψε διάφορα συγγράμματα, ανάμεσα στα οποία και μία διόρθωση των ομηρικών επών, από αυτά όμως κανένα δεν διασώθηκε.  
Για τη μεγάλη επιμέλεια και εργατικότητά του επονομαζόταν και Μόχθος.
Οι ιδέες και το έργο του προκάλεσαν τα επαινετικά σχόλια του αυτοκράτορα Τιβερίου, του ιστορικού Πλίνιου κ.ά., αλλά και την έντονη αντίδραση και κριτική των Εβραίων λογίων και ιδιαίτερα του ιστορικού Ιώσηπου Φλάβιου, που έγραψε εναντίον του δύο λόγους. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι o Απίων δεν  λάτρευε  ιδιαίτερα τους Εβραίους και τους κατηγορούσε (ότι προσκυνούν κεφαλή γαϊδάρου κ.ά.) ενώ παράλληλα τους θεωρούσε Αιγυπτίους αποίκους. Η αντιπάθειά του αυτή εκφράστηκε και από τη συμμετοχή του σε πρεσβεία που στάλθηκε το  39  μ.Χ.  στον αυτοκράτορα Καλιγούλα εναντίον των Εβραίων της Αλεξάνδρειας.

Ο Απίων -Frg. 2.7-, διαχωρίζει τους ανθρώπους καθοριστικά εις τους «εκ περιτομής» και τους «εξ Ελλήνων».

Ο Απίων έγραψε ότι οι Ιουδαίοι  «Ορκίζονται εις τον Θεόν,  ότι κανέναν αλλόφυλον δεν  θα ευνοήσουν, ιδιαίτερα δε τους Έλληνας»  ( Ιώσηπος, Κατ' Απίωνος Β, κεφ 10).

Μεταξύ των  άλλων γραμματικών έργων του  έγραψε ένα  εξαιρετικό  σύγγραμμα με  τίτλο «Γλώσσαι ομηρικαί» (ετυμολογικά μελετήματα σε αλφαβητική σειρά), που το χρησιμοποίησε ο Απολλώνιος ο σοφιστής.  Ο Απολλώνιος, ο λεγόμενος Σοφιστής, έζησε τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Το μόνο σωζόμενο έργο του είναι το «Λεξικόν κατά στοιχείον της τε Ιλιάδος και Οδυσσείας», στο οποίο διασώζονται διαφορετικές εκδοχές πολλών ομηρικών στίχων και σπάνιες ερμηνείες ομηρικών λέξεων, επί τη βάσει των  απωλεσθέντων συγγραμμάτων του Απίωνος.

Ένα  πολύ  σημαντικό  σύγγραμμά  του  Απίωνος  είναι  μια ιστορία της Αιγύπτου (Αιγυπτιακά, σε 5 βιβλία)  που  δεν  διασώθηκε.  Στις κατηγορίες που διατυπώνονταν εκεί εναντίον των Εβραίων απάντησε ο ιουδαίος  Ιώσηπος (Κατ' Απίωνος),  που  βέβαια  διασώθηκε  από  τους  χριστιανούς  αντιγραφείς.

Από το έργο αυτό του  Απίωνος  (Αιγυπτιακά) κατάγεται και  η γνωστή ιστορία για τον Ανδροκλή και το λιοντάρι  καθώς  και  πολλές  άλλες.

Σήμερα,  οποιαδήποτε  ιστορία  θα  διαβάσετε  για  τον  Έλληνα  Απίωνα  τον  Μόχθον,  θα  δείτε  ότι  τον  κοροϊδεύουν  συστηματικά  με  το  προσωνύμιο  «κύμβαλον»  που  του  το  πρόσθεσε  ο  ιουδαίος  Ιώσηπος. 

Ο Απίων ονόμαζε τους Εβραίους μισάνθρωπους και ότι είναι δεμένοι με όρκο «να μη βοηθούν τους ξένους».

"Και δανιείς έθνεσι πολλοίς, σύ δε ου δανιεί και άρξεις εθνών πολλών, σου δε ουκ άρξουσιν"  (Παλαιά  Διαθήκη,  Βιβλίο  Δευτερονόμιο,  ΙΕ΄6)

¨Τω αλλοτρίω εκτοκιείς, τω δε αδελφώ σου ουκ εκτοκιείς,  ίνα ευλογήση σε Κύριος ο Θεός σου¨  (Παλαιά  Διαθήκη,  Βιβλίο  Δευτερονόμιο, ΚΓ΄21)

Και το αποκορύφωμα: "τους ξένους να ταΐζεις ψοφίμια"

"Πᾶν θνησιμαῖον οὐ φάγεσθε· τῷ παροίκῳ τῷ ἐν ταῖς πόλεσί σου δοθήσεται, καὶ φάγεται, ἢ ἀποδώσῃ τῷ ἀλλοτρίῳ"·ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, Δευτ. 14,21 (Δεν θα τρώτε κανένα ψοφίμι εσείς οι Ιουδαίοι. Τα ψοφίμια θα τα σερβίρετε μόνο στους ξένους που φιλοξενείτε ή θα τα πουλάτε σε ξένους).

Όλοι,  μα  όλοι  οι  μετά  από  αυτόν  εβραίοι,  χριστιανοί,  ακόμη  και  οι  κομμουνιστές, για  να  μειώσουν  τον  Έλληνα  Απίωνα,  τον  αναφέρουν  σαν  «Απίων,  το  κύμβαλον».  Ακόμη  και  στον  εβραιοκομμουνιστή  Κάουτσκυ,  στο  βιβλίο του  «Η  καταγωγή  του  Χριστιανισμού»  διάβασα  την  φράση: «ο  Απίων,  το  παγκόσμιο  κύμβαλο,  όπως  τον  έλεγε  ο  Ιώσηπος». Όπως  καταλαβαίνει  κανείς  αυτό  δεν  γίνεται  τυχαία.  Αυτό  που  θέλουν  είναι  να  μειώσουν  τον  Απίωνα,  έτσι  ώστε  να  χάσουν  ισχύ  τα  αντιεβραϊκά  του  επιχειρήματα.

Ο προδότης των συμπατριωτών του Ιουδαίος Φλάβιος Ιώσηπος στο έργο του "Κατά Απίωνος"-που διασώθηκε, ενώ όλα τα συγγράμματα του Απίωνος χάθηκαν και αποτεφρώθηκαν-έγραψε τις κυριότερες βρισιές και συκοφαντίες εναντίον αυτού του λαμπρού Έλληνα, τις οποίες αναπαράγουν από τότε και για 2.000 χρόνια όλοι οι Εβραίοι και οι κολαούζοι τους (χριστιανοί, κομμουνιστές κλπ) και τον αποκάλεσε «άνθρωπο πολύ κακής ηθικής, που σε όλη του τη ζωή ήταν ένας αγύρτης, πικρόχολος, κακόβουλος, ματαιόδοξος, αναξιόπιστος, καυχησιάρης».

Ο Πλίνιος αναπαράγει την συκοφαντία του Ιώσηπου για τον Απίωνα και την αποδίδει στον αυτοκράτορα Τιβέριο (14-37 μ.Χ.): cymbalum mundi (το κύμβαλο του κόσμου). 

Έστω, ήταν κύμβαλο, όχι δειλός προδότης σαν τον Ιώσηπο και την παρέα του.

Όλοι  οι  σοβαροί  άνθρωποι  του  πνεύματος  στην  αρχαιότητα  τον  είχαν  σε  μεγάλη  εκτίμηση.  Ο  αυτοκράτορας  Τιβέριος,  ο  ιστορικός  Πλίνιος  και  πολλοί  άλλοι  εκτιμούσαν  ιδιαιτέρως  τον  Απίωνα.  

Δεν  του  έδωσαν  άλλωστε  αβασάνιστα  το  επίθετο  Μόχθος. 

Ο Απίων  πράγματι  αγαπούσε  με  πάθος  τον  Ελληνισμό  και τα  Ελληνικά  γράμματα.  Εργάστηκε  με  πολύ  μόχθο  γι  αυτά,  ιδίως  για  τα  Ομηρικά  ζητήματα.  Βέβαια  τα  έργα  του  καταστράφηκαν. 

Οι  σημερινοί  έλληνες  απόγονοί  του  δεν  τον  γνωρίζουν  καθόλου  ή  θα  τον  μάθουν  μέσω  εβραίων  (και  χριστιανών  κολαούζων)  συγγραφέων  σαν  ένα  πολύ  κακό  άνθρωπο. 

ΑΠΙΩΝ